“Yetimin ahından sakının; çünkü onun duasıyla arş titrer.”
Bu söz, sadece bir nasihat değil, insanlığa yapılmış güçlü bir uyarıdır. Yetim; annesini, babasını ya da her ikisini kaybetmiş bir çocuk olmanın ötesinde, hayata eksik başlayan bir yüreğin adıdır. Onun gözyaşı sadece bir çocuğun hüznü değil, toplumun vicdan sınavıdır.
Ne yazık ki bugün birçok kişi yetimin duasından korktuğunu söylerken, yetimin sesini duymamayı tercih ediyor. Yetim malına el uzatmanın günah olduğunu biliriz; fakat yetimin hakkını savunmak gerektiğinde çoğu zaman ortada kimseyi göremeyiz. Yetimden bahsederken merhamet dolu cümleler kuranlar, onun hakkı söz konusu olduğunda sessizliğe bürünebiliyor.
Oysa yetim yalnızca korunmaya muhtaç bir birey değildir; toplumun emaneti, geleceğin öğretmeni, doktoru, mühendisi, yöneticisi ve anne-babasıdır. Ona yapılan her iyilik geleceğe yapılan yatırımdır. Ona yapılan her haksızlık ise sadece bir çocuğa değil, insanlığın ortak vicdanına vurulan darbedir.
En ağır veballerden biri yetim hakkı yemektir. Çünkü yetimin arkasında güçlü bir aile, nüfuzlu bir çevre ya da hakkını arayacak bir destek olmayabilir. Fakat onun Rabbi vardır. İnsanların görmezden geldiği yerde ilahi adalet görür. Makamlar, unvanlar, servetler ve güçler gelip geçicidir; ancak kul hakkının hesabı er ya da geç sorulur.
Toplum olarak kendimize şu soruyu sormalıyız: Yetimlerin adını anarken gösterdiğimiz hassasiyeti, onların haklarını korurken de gösterebiliyor muyuz? Eğer cevabımız hayır ise, sorunumuz sadece hukuk değil, ahlak sorunudur.
Bir toplumun büyüklüğü, güçlülerine gösterdiği saygıyla değil; kimsesizlerine gösterdiği şefkatle ölçülür. Yetimin hakkını koruyan toplumlar yükselir, onun gözyaşına sırt çeviren toplumlar ise vicdanlarını kaybettikleri gün çürümeye başlar.
Yetimin ahından korkmak istiyorsak, önce yetimin hakkını korumalıyız. Çünkü gerçek merhamet sözlerde değil, adalette ve sahip çıkmakta ortaya çıkar.
