Aslında bulunduğum konum gereği siyasetin günlük tartışmalarına doğrudan girmemeyi tercih ederim. Ancak zaman zaman siyasi itişmeler ve ülke gündeminin ağırlığı, insanı birkaç satır söz söylemeye mecbur bırakıyor. Bu yazı da o zorunluluğun bir sonucudur. Bir iradenin gerçek sınavı, zor zamanlarda hangi değerleri koruduğuyla ortaya çıkar. Çünkü siyaset ya da yönetim dediğimiz alan, yalnızca karar alma mekanizması değil; aynı zamanda ahlakın, tutarlılığın ve hafızanın da sürekli test edildiği bir zemindir.
Doyduğu sofraya tekme atan, menfaati uğruna dünün karşısında durduklarıyla aynı masaya oturmayı kolayca meşrulaştıran bir anlayışın geride bırakacağı şey, şerefli bir miras değil; parçalanmış bir güven duygusudur. Toplum, kimin ne söylediğini unutabilir; ancak kimin neyi hangi bedelle değiştirdiğini kolay kolay unutmaz.
Siyasetin doğasında uzlaşma vardır, bu doğrudur. Fakat uzlaşma ile ilkesizlik arasındaki çizgi silindiğinde, ortaya çıkan şey devlet aklı değil, günü kurtarmaya çalışan bir çıkar aklıdır. Bu çizginin bulanıklaştığı her yerde, “devlet derdi” söylemde büyür ama pratikte “koltuk derdi” ağır basar.
Peki insanın gerçek yönünü ne belirler? Koltuğunu korumak için mi hareket eder, yoksa devleti ve toplumu önceleyerek mi? Bu sorunun cevabı, en çok kriz anlarında ortaya çıkar. Çünkü normal zamanlarda herkes ilkeli görünür; asıl karakter, risk oluştuğunda şekillenir.
Kendi uçurumundan çıkmak için yanlış ipleri tutanlar, çoğu zaman o ipin bir gün kendi ağırlıklarını taşıyamayacağını hesaba katmazlar. Oysa tarih, çıkar ilişkileri üzerine kurulan her denklemin eninde sonunda kendi içinde çöktüğünü defalarca göstermiştir.
Bugün asıl mesele şudur: Koltuk mu devleti taşır, yoksa devlet mi koltuğu anlamlı kılar? Eğer ikinci seçenek unutulursa, geriye kalan şey yönetim değil; sadece pozisyonların yer değiştirdiği bir güç oyunudur. Ve bu oyunda en ağır bedeli her zaman güven öder.
